Rozdział 37 „Przykro mi”

                                               Rozdział 37 „Przykro mi”

          Jak ja miała to zrobić w miesiąc. Niby wszystko dobrze. Dzwonię, mówię i po sprawię, ale ja musiałam przygotować się do tego emocjonalnie. To nie było tylko parę słów rzucanych na wiatr. Ja coś nadal do niego czułam. Nie potrafię tego wyjaśnić. Mam Louisa, ale nadal Harry jest gdzieś w moim sercu.

-Louis, to nie jest takie proste…

-Jest.- przerwał mi- Kochasz mnie albo jego. Wybieraj.

-Ciebie kocham, ale martwię się o niego.

-To przestań. Jest dorosły. Da sobie radę.

Przytaknęłam mu. W milczeniu ruszyliśmy do sypialni. Przytuliłam się tylko do niego i zasnęłam. Było mi z tym ciężko. Jak ja miałam mu to powiedzieć. To okropne. Przez cały czas wmawiałam mu, że jesteśmy idealną parą, a teraz mam mu powiedzieć, że go nie kocham, że wolę Lou

            Obudziłam się z tą samą myślą w głowię. Oczywiście otrzymałam powitalnego sms’a od Harryego z tekstem „Dzień Dobry Kochanie.”. Loui oczywiście się wściekł jednak próbował tego nie pokazywać. Zjedliśmy śniadanie w ciszy. Boo musiał jechać gdzieś z tatą, bo ten chciał u pokazać jak odnowili boisko. Ja wolałam zostać. Siedziałam z jego mamą w kuchni. Nie odzywałam się. Nawet nie wiedziałam o czym miałabym z nią rozmawiać.

-Czemu jesteś taka smutna.? –spytała podając mi kubek z herbatą.

-To nic takiego. –machnęłam ręką

-Pokłóciliście się wczoraj o tego Harryego.?

-Nie. –skłamałam

-Przecież słyszałam –uśmiechnęła się do mnie życzliwie

-Ale ja go rozumiem. Nie mogę całe życie okłamywać Harryego, ze go kocham. –próbowałam go jakoś usprawiedliwić. W końcu miał powód. – On pewnie jest zazdrosny…

-Może i jest. –przerwała mi. –Ale nikt nie może ci mówić co masz robić. Pomysł z Harrym raczej nie wypali, ale Louis nie powinien ci tak tego narzucać. Jesteś dorosła, prawda.? Chyba umiesz podejmować decyzję.

            Prawda. Nikt nie mógł kazać mi zrobić coś czego nie chcę. Był to głupi pomysł i to bardzo, ale ja chciałam doprowadzić go do końca. Teraz jest już i tak za późno na zmiany. Sama nie wiem. Z resztą Louis… on nie zasługiwał na to by to wszystko przechodzić. Nie chciałabym żeby to o udawał, że kocha swoją byłą. Musiałam powiedzieć to Harryemu i nie tylko dla Lou. Dla samej siebie, muszę z tym skończyć inaczej będzie jeszcze gorzej. Coś zawibrowało mi w kieszeni. Dopiero po chwili zorientowałam się, że to telefon. No tak wyciszyłam go żeby Loui nie słyszał. Przerosiłam mamę Lou i wyszłam na zewnątrz żeby z nim porozmawiać.

-Hej. –powitał mnie jego radosny głos.

-Hej.

-Co ty taka smutna.? –spytał przejęty.

-Nic tylko, moglibyśmy przestawić termin odwiedzin na jakoś bliżej.?

-Oczywiście. –zgodził się bez wahania –A co już się za mną stęskniłam.

-Oczywiście.! –powtórzyłam jego słowa

Wiem, to było złe. Po raz kolejny skłamałam, ale co ja mogłam mu powiedzieć. „Słuchaj, chciałabym cię rzucić, ale przez telefon nie wypada.” Ważne żebym mu to w końcu powiedziała. Nie mogę z tym zwlekać. Każda sekunda to coraz większe bagno. Chłopak poleciał spytać się lekarza, który właśnie prowadził obchód. Jedyny wolny termin był na jutro. Louis się ucieszy, ale ja nie za bardzo.

***nazajutrz

            Jechałam właśnie z Lou do kliniki. Cały czas towarzyszył mu uśmiech. Od rana chodził cały w skowronkach. Cieszył się i to bardzo. Harry w końcu dowie się prawdy. Poukładałam sobie wszystko w głowię. Wiedziałam już jak mu to powiem. Zatrzymaliśmy się na parkingu kliniki. Do Sali Harryego zaprowadził mnie jego lekarz. Oczywiście po przeszukaniu. Oni musieli mieć pewność, ze nie wniosę narkotyków na teren placówki i tak zrobili dla mnie wyjątek. Hazz leżał na łóżku, ale kiedy tylko mnie zobaczył rzucił się na mnie powodując, że prawie upadliśmy.  

-Tak za tobą tęskniłem. – oznajmił obkręcając mnie

-Harry my musimy porozmawiać. –postanowiłam nie przeciągać sprawy

Z jego twarzy zszedł uśmiech. Usiedliśmy na łóżku. Musiałam złapać głęboki oddech.

-Chodzi o to, że… -musiałam przerwać by wszystko to ułożyć w logiczną całość –To żebyśmy byli razem wymyślili Niall i Zayn. Uważali, że tak będzie dla ciebie lepiej, że będziesz miał się dla kogo leczyć i że będziesz miął motywację. Tylko ja jestem z Lou i on się poważnie o to wkurzył. Zrozumiałam, ze nie ma sensu tego ciągnąć, więc…

-Lili –przerwał mi –Ty mnie nie kochasz.? –spytał łamiącym się głosem

Spuściłam wrok. Nie umiałam mu tego powiedzieć w twarz. Nawet sama przed sobą nie umiałam. Czułam coś do niego, ale jestem z Louisem. Nie mogę go kochać. To głupie. Mimo to Harry i tak jest w moim sercu.

-Lili, powiedz coś.

Spojrzałam na niego. Po jego policzkach spływały łzy. Nie wiedziałam co ja mu mam teraz powiedzieć „Będzie dobrze, zostaniesz świadkiem na naszym ślubie”

-To po co było to wszystko. –chłopak schował twarz w dłonie. – Po co mówiłaś, ze mnie kochasz, że tęsknisz.? Myślałem, że wrócę i wszystko będzie po staremu, że będziesz na mnie czekać. Mieliśmy znów zamieszkać w naszym domu Lili.

Głośne szlochanie Harryego łamało mi serce. Sama zaczęłam płakać. Moje policzki szybko stały się mokre.

-Harry. –próbowałam go uspokoić.

-Ja bez ciebie nie dam rady.

-Dasz. Wiem, że będzie dobrze.

-Nie będzie. Ja bez ciebie się zabije. Rozumiesz.? Nie wytrzymam. –pokręcił głową i otarł oczy.

-Nie mów tak. Znajdziesz sobie dziewczynę i będzie dobrze, przecież już wiele razy zmieniałeś partnerki.

Jego ręce zacisnęły się na moich nadgarstkach. Przestraszyłam się. Hazz cały czas analizował całą moją twarz co chwilę krzywiąc się przez płacz. Jego oczy zaszła mgła. Zieleń, którą tak kochałam zbladła.

-Nie rozumiesz. Ty jesteś tą jedyną. Ja nie chcę innej.

-Harry posłuchaj…

-Nie Lili. Ty posłuchaj mnie. –przerwał mi –Powiedz kto cię pokochał jako pierwszy, kto obronił cię kiedy inni myśleli, że jesteś zła, z kim przeżyłaś pierwszy raz, z kim planowałaś przyszłość.? To ja byłem z tobą cały czas, a kiedy pojawiła się rysa na naszym związku to on wtargnął wykorzystując sytuację.

-Proszę przestań. –wyrwałam się mu.

-Dlaczego ty tego nie widzisz.? Ja cię kocham i jestem pewny, że ty mnie też. Nie możemy się teraz poddać.

Harry wpił się w moje wargi i przycisnął do zimnej ściany. Nie miałam linii obrony. Złamał mnie. Nie wiedziałam co robić. Ten pocałunek kompletnie zawrócił mi w głowię. Pomieszał wszystko. Oderwał się od mnie i oparł swoje czoło o moje.

-Nie możesz teraz odejść.

Jedna z jego słonych łez kapnęła mi na policzek. To było okropne. Był jak cień człowieka, którego znałam. Zmienił stan w zaledwie dziesięć minut.

-Proszę powiedz, że mnie kochasz.

-Harry, przykro mi…